Manlief  is allang naar bed, morgen weer vroeg op, maar ik mag bij de puppies slapen. TV gekeken, lekker een herhaling van hollandse muziek, wijntje erbij, genieten. Maar nu is het tijd om toch te gaan slapen, jullie snappen het al, het is net of ze dat in de werpkist begrijpen, ik heb nog niet het licht uitgedaan, behalve een lampje, of ze beginnen. Ik heb altijd begrepen ze zien niets, ze horen niets, ze ruiken alleen. Dus voor mij is het een vraagteken, maar de feiten zijn er wel.

Ik heb Donna, die heerlijk bij mij onder de bank op de grond lag, richting de werpkist gestuurd om nog even te voeden. Hopelijk brengt mij  wat rust deze nacht.